11. Bezpośrednie modyfikacje iwêzłów

Metoda ta jest dużo prostsza. Jednak, tak jak wspomniałem wcześniej, nie może byæ jeszcze stosowana do plików wiêkszych niż 12 bloków.

W każdym iwêźle, który chcesz odzyskaæ musisz ustawiæ licznik podłączeñ (linkcount) na jeden i czas skasowania (deletion time) na zero. Robi siê to za pomocą polecenia mi (modify inode) w debugfs. Przykładowe wywołanie, modyfikacja iwêzła 148003 (tego co wcześniej):

debugfs:  mi <148003>
                          Mode    [0100644]
                       User ID    [503]
                      Group ID    [100]
                          Size    [6065]
                 Creation time    [833201524]
             Modification time    [832708049]
                   Access time    [826012887]
                 Deletion time    [833201524] 0
                    Link count    [0] 1
                   Block count    [12]
                    File flags    [0x0]
                     Reserved1    [0]
                      File acl    [0]
                 Directory acl    [0]
              Fragment address    [0]
               Fragment number    [0]
                 Fragment size    [0]
               Direct Block #0    [594810]
               Direct Block #1    [594811]
               Direct Block #2    [594814]
               Direct Block #3    [594815]
               Direct Block #4    [594816]
               Direct Block #5    [594817]
               Direct Block #6    [0]
               Direct Block #7    [0]
               Direct Block #8    [0]
               Direct Block #9    [0]
              Direct Block #10    [0]
              Direct Block #11    [0]
                Indirect Block    [0]
         Double Indirect Block    [0]
         Triple Indirect Block    [0]

Ustawiłem czas skasowania na 0, licznik podłączeñ na 1 i nacisnąłem Enter dla wszystkich innych pól. Jest to pewną niedogodnością, jeżeli masz wiele plików do odzyskania. Myślê jednak, że można z tym żyæ. Jeśli oczekujesz wygody, lepiej zacznij używaæ graficznego `systemu operacyjnego' ze ślicznym `Koszem na śmieci'.

Przy okazji: polecenie mi pokazuje `Czas stworzenia' (Creation time) w iwêźle. To kłamstwo ! (lub, jak kto woli, pomyłka.) Prawda jest taka, że nie można w systemie plików UNIX-a stwierdziæ kiedy dany plik został utworzony. Pole st_ctime w struct stat zawiera `czas zmiany iwêzła', czyli czas ostaniej zmiany, któregoś z parametrów iwêzła. To tyle z dzisiejszej lekcji.

Nowsze wersje debugfs niż moja, prawdopodobnie nie wyświetalają niektórych pól w iwêźle (szczególnie, Reserved1 i Fragment).

Po zmianie w iwêzłach, możesz wyjśæ z debugfs i napisaæ:

# e2fsck -f /dev/hda5

Pomysł polega na tym, że każdy ze skasowanych plików został odkasowany, ale nie pojawił siê w żadnym katalogu. Program e2fsck umie to wykryæ i doda pozycjê dla każdego z nich w katalogu /lost+found systemu plików. (Jeżeli partycja była zamontowana w /usr, pliki pojawią siê w /usr/lost+found, gdy ją zamontujesz.) Pracą, którą musisz jeszcze zrobiæ, to nadanie plikom nazw i umieszczenie ich we właściwym miejscu drzewa plików.

Po uruchomieniu e2fsck, wyświetli Ci on trochê informacji, ale zada również pytania, które zniszczenia naprawiaæ. Odpowiadaj `yes' (tak) na wszystko co dotyczy `summary information' lub iwêzłów, które zmieniałeś. Resztê pozostawiam do Twojej decyzji, pamiêtaj, że nie jest najlepszą metodą odpowiadanie `tak' na wszystkie pytania. Po skoñczeniu pracy przez e2fsck, możesz ponownie zamontowaæ system plików.

Istnieje alternatywne rozwiązanie do pozwolenia, aby e2fsck utworzył pliki w /lost+found. Możesz użyæ debugfs i stworzyæ w systemie plików dołączenie (link) do iwêzła. Służy do tego polecenie link w debugfs, po zmianach w samym iwêźle:

debugfs:  link <148003> foo.txt

W ten sposób powstanie w bieżącym katalogu plik o nazwie foo.txt; foo.txt bêdzie Twoim odzyskanym plikiem. Nadal musisz jednak uruchomiæ e2fsck, aby uaktualniæ informacje ogólne, liczniki bloków itp. itd.