Aby udostępnić drukarkę spod Windows-ów musisz zrobić następujące
rzeczy:
/etc/printcap i muszą one
odpowiadać lokalnej strukturze katalogów (katalog dla drukarki itp.)
/usr/bin/smbprint. Skrypt ten
znajduje się w źródłach Samby, ale nie w każdym pakiecie binarnym.
Poniżej znajduje się trochę zmodyfikowana wersja tego skryptu.
/usr/bin.
Poniższe pola w /etc/printcap są dla drukarki HP 5MP
dołączonej do komputera z Windows NT.
cm - komentarz; lp - urządzenie, na które ma być wysłany wydruk;
sd - katalog zadań dla drukarki (na lokalnym komputerze); af -
katalog accounting; mx - maksymalny rozmiar pliku (0 - bez
ograniczenia); if - nazwa filtru wejściowego (skryptu).
Więcej informacji znajdziesz w Printing-HOWTO lub w podręczniku systemowym dla "printcap".
etc/printcap
#
# //zimmerman/oreilly przez smbprint
#
lp:\ cm=HP 5MP Postscript OReilly na zimmerman:\ lp=/dev/lp1:\
:sd=/var/spool/lpd/lp:\ af=/var/spool/lpd/lp/acct:\ mx#0:\
:if=/usr/bin/smbprint:
Upewnij się, że katalogi zadań i zliczania (accounting) istnieją
i są zapisywalne
oraz że if ma poprawną ścieżkę do scryptu smbprint (patrz
poniżej) i że lp wskazuje poprawne urządzenie (plik specjalny w
katalogu /dev)
Następnym krokiem jest skrypt smbprint. Zwykle znajduje się
on w /usr/bin i jest przypisywany Andrew Tridgellowi -
osobie, która stworzyła Sambę o ile wiem. Przychodzi on wraz z
dystrybucją źródeł Samby, ale nie ma go w dystrybucji binariów,
więc go tutaj stworzyłem.
Możesz przejrzeć go dokładniej. Przerobiłem go trochę, ponieważ przeróbki wydawały mi się użyteczne.
#!/bin/sh
# Skrypt ten jest filtrem wejściowym do drukowania na drukarce
# dołączonej do Unix-a. Używa programu smbclient do drukowania
# pliku. Na przykład twój printcap mógłby wyglądać nastepująco:
#
#
# smb:lp=/dev/null:sd=/usr/spool/smb:sh:if=/usr/local/samba/smbprint
#
#
# Stworzyłby on drukarkę o nazwie smb, która drukowałaby poprzez
# ten skrypt. Musiałbyś stworzyć katalog zadań /usr/spool/smb z
# odpowiednimi dla twojego systemu prawami dostępu i właścicielem.
#
# Ustaw następujące rzeczy na serwer i serwis przez, który chcesz
# drukować. W tym przykładzie mam PC-ta z WfWg o nazwie "lapland",
# który ma drukarkę o nazwie printer bez hasła.
#
#
# W dalszej części skrypt został przerobiony przez hamilton@ecnz.co.nz
# (Michael Hamilton, tak aby serwer, serwis i hasło mogły być
# przeczytane z pliku /usr/var/spool/lpd/PRINTNAME/.config
#
# Aby to działało /etc/printcap musi mieć pole af:
#
# cdcolour:\ cm=CD IBM Colorjet on 6th:\ sd=/var/spool/lpd/cdcolour:\
# :af=/var/spool/lpd/cdcolour/acct:\ if=/usr/local/etc/smbprint:\
# :mx=0:\ lp=/dev/null:
#
# Plik /usr/var/spool/lpd/PRINTNAME/.config powinien zawierać:
# server=PC_SERVER service=PR_SHARENAME password="password"
#
# Np. server=PAULS_PC service=CJET_371 password=""
#
# Plik, do którego mają byc zapisywane wiadomości ze śledzenia;
# możesz zmienić na /dev/null jeśli chcesz:
#
logfile=/tmp/smb-print.log logfile=/dev/null
#
# Ostatnim parametrem do filtra jest nazwa pliku accounting.
#
spool_dir=/var/spool/lpd/lp config_file=$spool_dir/.config
# Powinien czytać te zmienne z pliku konfiguracyjnego: serwer
# serwis hasło użytkownik
eval `cat $config_file`
# Trcohę pomocy, zmień >> na > jeśli chcesz zachować trochę
# miejsca na dysku.
#
echo "server $server, service $service" >> $logfile
(UWAGA Możesz dodać linię `echo translate' jesli chcesz
# automatycznego tłumaczenia CR/LF podczas drukowania.
echo translate echo "print -" cat
) | /usr/bin/smbclient "\\\\$server\\$service" $password -U $user
-N -P >>
$logfile
Większość dystrybucji Linux-owych posiada nenscript do zamiany dokumentów ASCII na PostScript. Następujący skrypt w Perl-u ułatwia życie stwarzając prosty interfejs dla drukowania w Linux-ie przez smbprint.
Stosowanie: print [-a|c|p] <nazwa_pliku>
-a drukuje <nazwa_pliku> jako ASCII; c drukuje <nazwa_pliku>
sformatowane jako źródło; -code p drukuje <nazwa_pliku> jako
PostScript.
Jeśli nie ma żadnej opcji, print próbuje odgadnąć typ pliku i
odpowiednio go wydrukować.
Użycie smbprint do drukowania plików ASCII powoduje obcinanie długich linii. Ten skrypt dzieli długie linie w miejscu spacji (zamiast w środku słowa) jeśli jest to możliwe.
Formatowanie źródła odbywa sie przy pomocy programu nenscript. Bierze on plik ASCII i formatuje go w dwie kolumny z dodatkowym nagłówkiem (data, nazwa pliku, itp.) Zlicza także ilość linii. Wzorując się na tym przykładzie możesz zrobić inne typy formatowania.
Dokumenty PostScript-owe są już sformatowane więc przechodzą bezpośrednio do drukarki.
usr/bin/perl
# Skrypt: print Autorzy: Brad Marshall, David Wood
# Plugged In Communications Date: 960808
#
# Skrypt do drukowania na drukarce oreilly, która jest dołączona do
# komputera zimmerman. Opis działania: Jako argumenty przyjmuje pliki
# różnych typów i wysyła je odpowiednio do skryptu drukujacego Samby
#
# Obecnie obsługiwane typy plików:
#
# ASCII - Upewnij się, że linie dłuższe niż $line_length zostały
# podzielone w miejscu spacji.
# PostScript - Nie robi nic.
# Code - Formatuje na PostScript używając "nenscript", aby wszystko
# było odpowiednio wyświetlone (ułożenie, czcionki, itd.)
#
#
# Ustaw maksymalną ilość znaków w linii dla plików ASCII. line_length
$= 76;
# Ustaw ścieżkę i nazwę skryptu drukującego Samby print_prog =
$"/usr/bin/smbprint";
# Ustaw ścieżkę i nazwę "nenscript-u" (zamiana ASCII-->PostScript)
$nenscript = "/usr/bin/nenscript";
unless ( -f $print_prog ) { die "Can't find $print_prog!";
}
unless ( -f $nenscript ) { die "Can't find $nenscript!";
}
&ParseCmdLine(@ARGV);
# DBG print "filetype is $filetype\n";
if ($filetype eq "ASCII") { ero;wrap($line_length); elsif ($filetype eq
&"code") {
} ero;codeformat; elsif ($filetype eq "ps") {
&createarray; else {
} print "Sorry..no known
&file type.\n"; exit
} 0;
}
# Wyślij tablcę do smbprint open(PRINTER, "|$print_prog") || die "Can't
open $print_prog: $!\n"; foreach
$line (@newlines) {
print PRINTER $line;
}
# Wyślij dodatkowy znak LF jeśli plik ma niekompletną ostatnią linię. print
PRINTER "\n"; close(PRINTER); print "Completed\n"; exit 0;
# --------------------------------------------------- #
# Wszystko poniżej jest procedurą #
# --------------------------------------------------- #
sub ParseCmdLine { Interpretuje wiersz poleceń, szukając jakiego typu jest
# plik
# Gets $arg and $file to be the arguments (if they exists) and the
# filename
if ($#_ < 0) { ero;usage;
}
# DBG foreach $element (@_) { print "*$element* \n";
# }
$arg = shift(@_); if ($arg =~ /\-./) { cmd = $arg; DBG print "\$cmd
found.\n";
$file = shift(@_); else { file = $arg;
}
# Definiowanie typu pliku dopóki ($cmd) { Nie mamy argumentów
if ($file =~ /\.ps$/) { filetype = "ps"; elsif ($file =~
$/\.java$|\.c$|\.h$|\.pl$|\.sh$|\.csh$|\.m4$|\.inc$|\.html$|\.htm$/)
${ filetype = "code"; else { filetype = "ASCII";
}
# Przerób $file odpowiednio do jego typu i zwróć $filetype
} else { Mamy typ pliku w $arg if ($cmd =~ /^-p$/) {
filetype = "ps"; elsif ($cmd =~
$/^-c$/) { filetype
} = "code"; elsif ($cmd =~
$/^-a$/) {
} filetype = "ASCII"
}
}
}
sub usage { print " Stosowanie: print [-a|c|p] <plik>
-a drukuje <plik> jako ASCII c drukuje <plik> sformatowany jako
źródło
-code p drukuje <plik> jako PostScript
Jeśli nie ma żadnej opcji, print próbuje odgadnąć typ pliku i
odpowiednio go wydrukować.\n
";
exit(0);
}
sub wrap { Stwórz tablicę linii w pliku, gdzie każda linia jest krótsza od
# podanej ilości znaków i jest podzielona tylko w miejscach spacji
# Pobierz ilość znaków jaka może być w linii. limit =
$pop(@_);
# DBG print "Entering subroutine wrap\n"; print "The line length
#limit is $limit\n";
# Wczytaj plik, sformatuj i umieść w tablicy. open(FILE,
"<$file") || die "Can't open $file: $!\n"; while(<FILE>) {
$line = $_;
# DBG print "The line is:\n$line\n";
# Podziel linię jeśli jest dłuższa niż podana ilość znaków. while (
length($line) > $limit ) {
# DBG print "Wrapping...";
# Pobierz pierwsze $limit+1 znaków. part =
$substr($line,0,$limit +1);
# DBG print "The partial line is:\n$part\n";
# Sprawdź czy ostatni znak jest spacją.
$last_char = substr($part,-1, 1);
if ( " " eq $last_char ) { Jeśli tak, wydrukuj resztę.
# DBG print "The last character was a space\n";
substr($line,0,$limit + 1) = "";
substr($part,-1,1) = "";
push(@newlines,"$part\n");
} else { Jeśli nie, znajdź ostatnią spację w
# pod-linii i drukuj do niej
# DBG print "The last character was not a
#space\n";
# Usuń znaki dalsze niż $limit
substr($part,-1,1) = ""; Odwróć linię
# aby ułatwić odnajdywanie ostatniej spacji
$revpart = reverse($part);
$index = index($revpart," ");
if ( $index > 0 ) {
substr($line,0,$limit-$index) = "";
push(@newlines,substr($part,0,$limit-$index)
. "\n"); else { Nie było spacji w linii
} więc
# wydrukuj do $limit.
substr($line,0,$limit) = "";
push(@newlines,substr($part,0,$limit)
. "\n");
}
}
}
push(@newlines,$line);
}
close(FILE);
}
sub codeformat { Wywołaj procedurę wrap i przefiltruj przez nenscript
&wrap($line_length);
# Przepuść wynik przez nenscript, aby utworzyć plik PostScript,
# który pasuje do jakiegoś przyzwoitego formatu źródeł do drukowania
# (ułożenie, czcionki Courier, ilość linii). Najpierw wydrukuj to do
# pliku tymczasowego.
$tmpfile = "/tmp/nenscript$$";
open(FILE, "|$nenscript -2G -i$file -N -p$tmpfile -r") || die "Can't
open nenscript: $!\n"; foreach $line (@newlines)
{
print FILE $line;
}
close(FILE);
# Wczytaj plik tymczasowy spowrotem do tablicy, tak aby mógł być
# wysłany do skryptu print Samby.
@newlines = ("");
open(FILE, "<$tmpfile") || die "Can't open $file: $!\n";
while(<FILE>) {
push(@newlines,$_);
}
close(FILE); system("rm $tmpfile");
}
sub createarray { Stwórz tablicę dla PostScript-u open(FILE, "<$file") ||
# die "Can't
open $file: $!\n"; while(<FILE>) {
push(@newlines,$_);
}
close(FILE);
}
Teraz sposób z MagicFilter. Dziękuję za tę informację Alberto Menegazzi ( flash.egon@iol.it).
Alberto pisze:
--------------------------%<----------------------------------
1) Zainstaluj MagicFilter dla odpowiednich drukarek w
/usr/bin/local/, ale nie umieszczaj w
/etc/printcap tego co sugeruje dokumentacja do tego
filtru.
2) Utwórz plik /etc/printcap na podobieństwo tego poniżej
(to jest konfiguracja dla mojej drukarki LaserJet 4L):
lp|ljet4l:\
:cm=HP LaserJet 4L:\
:lp=/dev/null:\ # or /dev/lp1
:sd=/var/spool/lpd/ljet4l:\
:af=/var/spool/lpd/ljet4l/acct:\
:sh:mx#0:\
:if=/usr/local/bin/main-filter:
Powinieneś wiedzieć, że lp=/dev/... otwierane jest z lokowaniem, tak więc powinny być używane virtualne urządzenia; jedno dla każdej odległej drukarki.
Np. stworzone przez 'touch /dev/ljet4l'.
3) Stwórz filtr /usr/local/bin/main-filter jak poniżej:
#! /bin/sh
logfile=/var/log/smb-print.log
spool_dir=/var/spool/lpd/ljet4l
(
echo "print -"
/usr/local/bin/ljet4l-filter
) | /usr/bin/smbclient "\\\\SHIR\\HPLJ4" -N -P >> $logfile
P.S. Oto cytat z mini-HOWTO Print2Win na temat lokowania i po co tworzyć wirtaulne drukarki.
---Początek cytatu
Wskazówka od Ricka Bresslera:
Dobra rada. Ja używam czegoś bardzo podobnego. Jedna pomocna wskazówka, to poniżej nie jest dobrym pomysłem:
:lp=/dev/null:\
lpr otwiera plik podany w ustawieniu lp= na wyłączność. Robi tak, żeby zapobiec zapisywaniu przez wiele procesów do tej samej drukarki w tym samym czasie.
Ubocznym efektem tego jest, że w twoim przypadku 'eng' i 'colour' nie mogą drukować w tym samym czasie (zwykle mniej lub bardziej przezroczyste, ponieważ będą raczej drukowały szybko no i jest też kolejka. Tak że nie powinieneś niczego zauważyć). Ale każdy inny proces, który spróbuje zapisać do /dev/null przerwie działanie.
W systemie jednoużytkownikowym nie jest to problem. Ja mam system z 50. drukarkami - i tam byłby to problem.
Rozwiązaniem jest stworzenie fałszywej drukarki dla każdej. Np. 'touch /dev/eng'.
Zmodyfikowałem pola w pliku /etc/printcap powyżej i
wziąłem pod uwagę sugestie Ricka. Wykonałem te dwa polecenia:
#touch /dev/eng #touch /dev/colour
---Koniec cytatu
--------------------------%<----------------------------------