W całej sieci musi być przynajmniej jedna maszyna działająca jako serwer NIS. Możesz zrobić więcej serwerów NIS, każdy dla innej "domeny" NIS - albo możesz mieć współpracujące serwery NIS, gdzie jeden ma być głównym serwerem NIS (master) a wszystkie inne są tak zwanymi slave NIS servers (to znaczy dla pewnej "domeny" NIS!) - albo możesz to pomieszać.
Serwery slave posiadają tylko kopię baz danych NIS i otrzymują te kopie od głównego serwera NIS kiedy tylko robione są jakieś zmiany w głównej bazie. W zależności od liczby komputerów w twojej sieci, możesz zdecydować się na instalację jednego lub większej ilości serwerów slave. Kiedy tylko serwer NIS jest unieruchamiany (goes down) albo jest zbyt wolny w odpowiedziach na żądania, klient NIS-a podłączony do tego serwera spróbuje znaleźć ten, który działa albo jest szybszy.
Bazy danych NIS są w tak zwanym formacie DBM, pochodzącym od baz
danych ASCII. Na przykład, pliki /etc/passwd i
/etc/group mogą być bezpośrednio zamienione na DBM przy
pomocy oprogramowania translacyjnego ASCII-na-DBM
("makedbm" - dostarczanym wraz z
serwerem). Główny serwer NIS powinien posiadać obie bazy - tak
ASCII jak i DBM.
Serwery slave zostaną powiadomione o każdej zmianie w mapach NIS, (poprzez program "yppush") i automatycznie uaktualnią owe zmiany, aby zsynchronizować swoje bazy danych. Klienci NIS nie muszą tego robić ponieważ oni zawsze łączą się z serwerem NIS, aby odczytać informacje zapisane w bazach danych DBM.
Stare wersje ypbind wysyłają adres rozgłoszeniowy (broadcast), aby znaleźć działający serwer NIS. Jest to niebezpieczne ponieważ każdy może zainstalować serwer NIS i odpowiedzieć na takie zapytanie. Nowsze wersje ypbind (3.3 czy mt) pobierają adres serwera z pliku konfiguracyjnego - i nie ma potrzeby wysyłania adresu rozgłoszeniowego.
NIS+ to nowa wersja "network information nameservice" z Sun-a. Największą różnicą pomiędzy NIS i NIS+ jest obsługa kodowania danych i autentykacja poprzez bezpieczne RPC w NIS+.
Model nazewnictwa w NIS+ jest zbudowany w postaci struktury drzewiastej. Każdy węzeł w drzewie odpowiada objektowi NIS+, których mamy sześć typów: katalog, pozycja (entry), grupa, dołączenie, tablica i prywatne.
Katalog NIS+, który tworzy podstawę przestrzeni nazw w NIS+ nazywa się katalogiem "root". Są dwa specjalne katalogi NIS+: org_dir i groups_dir. Katalog org_dir składa się z wszystkich tablic administracyjnych, takich jak passwd, hosts i mail_aliases. Katalog groups_dir składa się z grup objektów NIS+, które używane są do kontroli dostępu. Kolekcja org_dir, groups_dir i ich katalogów nadrzędnych to domena NIS+.