Załóżmy, że posiadasz dysk z więcej niż 1024 cylindrami. Co więcej załóżmy, że posiadasz system który korzysta z BIOSu. Wtedy masz problem. Masz problem ponieważ zwykły interfejs We/Wy twojego dysku realizowany przez przerwanie BIOSu INT13, które do przekazywania numeru cylindra, na którym ma zostać wykonana operacja We/Wy korzysta z 10-cio bitowego pola, przez co cylindry o numerze 1024 i wiekszym są niedostępne.
Na szczęście Linux nie korzysta z BIOSu, więc nie ma tego problemu.
No prawie, poza dwoma przypadkami:
(1) Kiedy uruchamiasz swój system, Linux jeszcze nie działa i nie potrafi uchronić cię przed kłopotami z BIOSem. Ma to wpływ na pracę LILO i innych ładowaczy systemów (boot loaders).
(2) Wszystkie systemy operacyjne korzystające z tego samego dysku muszą zgadzać się co do położenia poszczególnych partycji. Innymi słowy, jeśli korzystasz na jednym dysku z Linuxa i powiedzmy DOSu, wtedy oba muszą interpretować tabelę partycji w ten sam sposób. Ma to wpływ na sposób zachownia jądra i programu fdisk.
Poniżej znajdziesz sczegółowy opis wszelkich istotnych szczegółów. Zauważ, że wszelkie informacje odnoszą się do jądra w wersji 2.0.8. Inne wersje jądra mogą zachowywać się troszkę inaczej.