2. Możliwości Linuksa

• wielozadaniowość (można uruchamiać wiele programów naraz),
• obsługa wielu użytkowników na tej samej maszynie w tym samym czasie (bez licencji wielostanowiskowych!),
• wieloplatformowość (Linux działa pod wieloma platformami, nie tylko pod Intelowską),
• wieloprocesorowość (obsługa SMP (wieloprzetwarzania symetrycznego) na platformach Intel i SPARC (prace nad wsparciem dla kolejnych platform trwają); Linux używany jest w wymagających wieloprzetwarzania zastosowaniach, np. w systemach Beowulf (zob. http://cesdis.gsfc.nasa.gov/linux-web/beowulf/beowulf.html) i opartym na SPARC superkomuterze Fujitsu AP1000+),
• wielowątkowość (jądro obsługuje wiele niezależnych wątków w pojedynczej przestrzeni przydzielonej procesowi pamięci),
• działanie w trybie chronionym 386,
• międzyprocesowa ochrona pamięci (dzięki czemu niemożliwa jest sytuacja, w której jeden program powoduje pad całego systemu),
• ładowanie kodu wykonywalnego na żądanie (tzn. czytanie tylko tej części programu, która jest rzeczywiście wykorzystywana),
• współdzielenie pamięci między procesami (tzn. że wiele programów może korzystać z tego samego obszaru pamięci. Gdy dany program zapisuje coś w zapełnionej już stronie pamięci, zawartość tej strony (4 KB) kopiowana jest przedtem gdzie indziej. Proces ten nazywa się copy-on-write i ma dwie zalety: zwiększa szybkość i zmniejsza zużycie pamięci),
• pamięć wirtualna stronicująca (a nie składająca całe procesy) na dysk (na osobną partycję, do pliku, lub i tu i tu, z możliwością dynamicznego dodawania kolejnych obszarów wymiany (tak się to nadal nazywa). Jednocześnie w użyciu może być ogółem 16 128-megabajtowych (a w nowszych jądrach dwugigabajtowych) obszarów wymiany; w ten sposób teoretycznie można utworzyć funkcjonalny obszar wymiany do wielkości 2GB. Zwiększenie tego limitu jest proste -- sprowadza się do zmiany kilku linijek w kodzie źródłowym),
• zgrupowanie puli pamięci przydzielonej programom i dyskowej pamięci podręcznej (cache); dzięki czemu cała wolna pamięć może być użyta jako pamięć podręczna. Ilość pamięci podręcznej zmniejsza się podczas wykonywania dużych programów,
• dynamicznie zlinkowane biblioteki dzielone (DLL) oraz, oczywiście, biblioteki zlinkowane statycznie
• zrzuty pamięci (core dumps) umożliwiające ,,pośmiertną'' analizę programów za pomocą debuggera,
• wysoka zgodność z POSIX, SYSV, BSD na poziomie źródeł,
• poprzez zgodny z iBCS2 moduł emulacji wysoka zgodność na poziomie binarnym z SCO, SVR3 i SVR4,
• dostępność całego kodu źródłowego, w tym całego jądra i wszystkich sterowników, narzędzi i programów; wszystko to wolno bez ograniczeń rozpowszechniać. Wiele komercyjnych programów dostępnych dla Linuksa dostarczanych jest bez kodu źródłowego, ale wszystko, co było wolnodostępne (w tym cały system operacyjny) wolnodostępne pozostało,
• zgodna z POSIX kontrola procesów,
• pseudoterminale (pty),
• emulacja numerycznego koprocesora 387 w jądrze, co odciąża programy z konieczności wykonywania tej emulacji. W ten sposób wszystkie komputery pracujące pod kontrolą systemu Linux ,,mają'' koprocesor. Oczywiście jeśli komputer naprawdę posiada koprocesor, to będzie on użyty; w takim przypadku można skompilować jądro wyłączając obsługę 387: zaowocuje to niewielkim zyskiem pamięci.
• wsparcie dla wielu narodowych i zindywidualizowanych klawiatur, łatwo dodawać nowe definicje klawiatury dynamicznie,
• do 64 dynamicznie tworzonych wirtualnych konsol, co oznacza wiele niezależnych sesji obsługiwanych jednocześnie przy tej samej fizycznej konsoli. Między sesjami można przełączać się za pomocą dowolnie zdefiniowanej kombinacji klawiszy (niezależnej od karty graficznej),
• wsparcie dla powszechnie używanych systemów plików, takich jak np. minix, Henix, wszystkie systemy V. Własny zaawansowany system plików (do 4 TB, nazwy plików do 255 znaków),
• bezproblemowy dostęp do partycji MS-DOS i OS/2. Dzięki specjalnemu systemowi plików użycie partycji MS-DOS nie wymaga żadnych dodatkowych sztuczek, dostęp doń nie różni się oprócz ograniczeń w nazwach i prawach plików od dostępu do normalnego uniksowego systemu plików. Aktualnie nie są obsługiwane kompresowane partycje MS-DOS 6 (ale jest na to łata). System VFAT (tj. Windows 9x/NT) obsługiwany jest od jądra 2.0 wzwyż.
• specjalny system plików (UMSDOS) umożliwiający instalację Linuksa na partycji DOS,
• wsparcie (tylko odczyt) systemu plików HPFS-2 z OS/2 2.1,
• obsługa HFS (systemu plików Macintosha) jako moduł,
• możliwość czytania wszystkich standardowych formatów CD-ROM-ów,
• wsparcie protokołu sieciowego TCP/IP, w tym ftp, telnet, NFS, itd.,
• serwer Appletalk,
• klient i serwer Netware,
• klient i serwer Lan Manager/Windows Native (SMB),
• wiele protokołów sieciowych: podstawowe protokoły dostępne w najnowszych rozwojowych wersjach jądra to: TCP, IPv4, IPv6, AX.25, X.25, IPX, DDP (Appletalk), Netrom i inne. Stabilne wersje jądra zawierają m.in. protokoły TCP, IPv4, IPX, DDP i AX.25.