Złym pomysłem jest logowanie się jako root, żeby robić zwykłe
codzienne rzeczy. Używanie tego konta jest dość niebezpieczne i
powinno być przeznaczone tylko do administracji. Aby utworzyć
konto dla siebie wykonaj polecenie: adduser podając następnie
informacje takie jak swój identyfikator, hasło, numer grupy itp.
(wciśnij <<ENTER>> na pytania, których nie rozumiesz.)
Od tłumacza: Może się tak zdarzyć, że pojawi się komunikat
'password locked' lub coś podobnego. Zajrzyj wtedy do katalogu
/etc i zobacz czy jest tam plik .passwd.lock lub o podobnej
nazwie i skasuj go.
Teoretycznie Linux może być uruchomiony już na 2MB RAM-u. Od tłumacza: Ale ja bym nie radził uruchamiania go przy takiej ilości pamięci, z resztą obecnie chyba żadna dystrybucja nie da się zainstalować jeśli masz mniej niż 4MB RAM-u, a niektóre wymagają nawet 8MB. Ale im więcej pamięci masz tym więcej możesz zrobić. XWindows jak już wspomniałem nie będą działać w miarę sensowanie jeśli masz mniej niż 8MB RAM-u. Aby dodać sobie jeszcze 8MB wirtulanej pamięci wpisz jako root w wierszu poleceń:
# dd if=/dev/zero of=/swapfile bs=1024 count=8192
# mkswap /swapfile 8192
# sync
# swapon /swapfile
Dodaj ostatnią linię do pliku /etc/rc.d/rc.local, aby udostępnić tę pamięć za każdym razem kiedy będziesz startował Linux-a.
W Unix-ach bardzo popularnymi programami do archiwizacji i
kompresji są tar i gzip.
Aby stworzyć archiwum wpisz w wierszu poleceń:
tar cvf <nazwa_archiwum.tar> <pliki_do_zarchiwizowania>
Aby wydobyć pliki z archiwum wpisz:
tar xpvf <nazwa_archiwum.tar> <pliki>
Aby wyświetlić zawartość archiwum napisz:
tar tf <nazwa_archiwum> | less
Opcja 'v' powoduje wyświetlenie plików archiwizowanych albo wyciąganych z archiwum, jeśli nie chcesz tego, możesz ja pominąć.
Aby skompresować pliki możesz użyć compress albo gzip.
Ten pierwszy jest już przestarzały i nie powinien być używany.
compress <plik> albo gzip <plik> skompresuje plik.
uncompress <plik>.Z albo gzip -d <plik>.gz odkompresuje
plik.
Jeśli ściągasz z sieci jakiś pakiet w 99% przypadków jest to
skompresowane archiwum (xxx.tar.gz lub xxx.tgz). Żeby rozpakować i
odarchiwizować za jednym zamachem wpisz:
tar xzf xxx.tar.gz
Opcji 'z' możesz także używać przy archiwizowaniu i przeglądaniu
archiuwm skompresowanego.
Przy okazji warto powiedzieć, że pakiety te są już tak
przygotowane, że możesz je rozpakować w katalogu głównym - / i
wszystkie programy znajdą się na swoim miejscu. Zakładając
oczywiście, że nie pogrzebałeś za bardzo na swoim systemie.
Programy arj, zip, unzip, rar, unrar także są dostępne pod
Linux-em.
Mieści się tutaj już to co wspomniałem o plikach xxx.tar.gz. Dystrybucja Slackware ma swój program, który pomaga przy instalacji pakietów - pkgtool. Dystrybucja Red Hat ma rpm - trochę mniej przyjazny. Dystrybucja Debian pewnie też coś takiego ma, ale ponieważ nie miałem z nią kontaktu, więc nie wiem.
Są też aplikacje, które mają swoje własne systemy instalacji. Jak
rozpakujesz jakiś pakiet przeczytaj zawsze pliki README albo
INSTALLATION, a znajdziesz tam informacje na temat jak
zainstalować dany pakiet. Duża część pakietów jest rozprowadzana
jako źródła i musisz je najpierw skompilować. Najlepiej rozpakować
je w katalogu /usr/src przeznaczonym na źródła i tam poczytać jak
dany pakiet skompilować i zainstalować. Z reguły wszystko co
musisz zrobić to rozpakować pakiet i napisać make albo
make install. Oczywiście będziesz potrzebował kompilatora gcc.
Pamiętaj, że instalacja pakietów to zadanie dla root-a.
Dopełnianie nazw poleceń i nazw plików/katalogów. Jeśli wpiszesz nie całą nazwę polecenia i naciśniesz <TAB> to powłoka dopełni za ciebie nazwę albo wyświetli wszystkie zaczynające się na podany ciąg. Np. zamiast pisać gcc dddddddllllllllluuuuga.nazwa.pliku - na dodatek nie pomylić się w ilości d l oraz u napisz gcc ddd<TAB>.
Oglądanie zawartości ekranu, która się przesunęła do góry: Możesz
to zrobić wciskając <SHIFT+PGUP> - ile możesz obejrzeć zależy od
tego ile masz pamięci na karcie graficznej. Jeśli podasz polecenie
script <plik> to wszystko co pojawi się na ekranie znajdzie
się także w pliku <plik> dopóki nie podasz polecenia exit.
Reset ekranu: jeśli zdarzy ci się wyświetlić plik binarny to może
się to skończyć tym, że zamiast znaku zachęty będziesz miał jakieś
krzaki. Napisz wtedy na ślepo, ale dokładnie, reset albo
echo <CTRL+V> <ESC> c <ENTER> albo echo <CTRL+V> <CTRL+O> <ENTER>
Komunikaty od jądra: spójrz do pliku /var/adm/messages albo /var/log/messages jako root, aby poczytać komunikaty od jądra włączając to co pojawiło się podczas startu systemu.
Po pierwsze - gdzie je znaleźć. Ponieważ wszyscy wiecie jak się poruszać po sieci i jak używać archie-go i ftp podam wam tylko najważniejsze adresy dla Linux-a. Są to:
Pierwsze dwa mają swoje kopie w Polsce pod adresem ftp.icm.edu.pl. Zalecam ich używać - o wiele szybszy transfer. I tak:
Programy:
awk '$2 ~ "abc" {print $1, "\t", $4}' dane.dat
Wyświteli pola 1. i 4. każdej linii z pliku dane.dat, której
drugie pole = abc
jstar
będziesz miał te same przypisania do klawiszy co w WordStar
lpq
exit.
bc, cal, chsh, cmp, cut, fmt, head, hexdump, nl, passwd, printf,
sort, split, strings, tac, tail, tee, touch, uniq, w, wall, wc,
whereis, write, xargs, znew.
W przyszłości na pewno zetkniesz się z wieloma rozszerzeniami. Oto lista tych najpopularniejszych: