W tej chwili posiadasz skompresowany główny system plików. Następny krok to zbudowanie lub wybranie jądra. W wiekszości przypadków możliwe jest skopiowanie aktualnego jądra i wystartowanie z niego dyskietki. Jednak w niektórych przypadkach będziesz chciał stworzyć swoje własne jądro.
Pierwszym powodem jest jego rozmiar. Jeśli tworzysz pojedyńczą dyskietkę startową/główna, to jądro będzie jednym z największych plików na dyskietce, więc będziesz musiał jak najbardziej zredukować jego rozmiar. Aby zmniejszyć rozmiar jądra, skompiluj je z minimalną liczbą opcji konieczną do działania systemu. Powinieneś wyłączyć wszystko, co nie jest potrzebne. Można spokojnie wyrzucić obsługę sieci, jak również obsługę wszystkich napędów i innych urządzeń których nie potrzebujesz w czasie korzystania z dyskietki. Pamiętaj, że twoje jądro musi posiadać wbudowaną obsługę ramdysku oraz systemu plików ext2.
Po wybraniu minimalnej konfiguracji jądra, powinieneś zastanowić się co jeszcze może być ci potrzebne. Naczęściej korzysta się z dyskietki startowej aby sprawdzić i odzyskać uszkodzone dane w systemie plików, a do tego możesz potrzebować wbudowanej obsługi w jądrze. Na przykład jeśli swoje kopie zapasowe przechowujesz na taśmie używając Ftape, to jeśli utracisz swój system plików i napędy zawierające Ftape, nie będziesz mógł odtworzyć danych z taśm zapasowych. Będziesz musiał przeinstalować Linuxa, ściągnąć i przeinstalować ftape i dopiero wtedy odczytywać kopie zapasowe.
Generalnie chodzi o to, aby instalować w jądze obsługę wszystkich potrzebnych urządzeń wejścia/wyjścia.
Procedura kompilowania jądra jest opisana w dokumentacji dołączonej do
jądra. Jest ona bardzo łatwa, najpierw zajrzyj do katalogu
/usr/src/linux. Jeśli masz probemy ze skompilowaniem jądra, to
raczej nie powinieneś brać się do tworzenia dyskietki startowej. Pamiętaj,
aby skompresować jądro poleceniem ``make zImage''.